Over eindeloze leegte, ontmoetingen die blijven hangen en het ruige zuiden

---

Sossusvlei & Deadvlei: alsof je een andere planeet betreedt

Toen we uiteindelijk richting Sossusvlei reden, veranderde alles. En ik bedoel echt alles. Voor ons verschenen gigantische duinen, zover je kunt kijken. Ik wist dat dit mooi zou zijn. Maar dit… dit had ik niet verwacht. Deadvlei is zo’n plek die je al honderd keer op foto’s hebt gezien:

• Witte kleivlakte
• Donkere, eeuwenoude bomen
• Omringd door feloranje duinen

Het voelde bijna nep en alsof ik in een schilderij liep. En tegelijkertijd… doodstil. We beklommen samen een duin — zwaar, warm en zanderig — maar het uitzicht maakte alles goed. Geen mensen om ons heen, alleen natuur. Eenmaal boven werden we weer getrakteerd op een adembenemend uitzicht.

Terug op de campsite: ogen open houden

Die avond zaten we weer bij onze tent, midden in de natuur. Met één klein verschil ten opzichte van de vorige keren, we moesten namelijk opletten voor jakhalzen en hyena’s. Het idee dat ze er zijn, ergens in het donker, maakt alles net wat spannender. Vooral een bezoek aan het toilet in de nacht.

Richting het zuiden: leegte die indruk maakt

Na Sossusvlei reden we verder richting het zuiden. Een lange rit, waarvan we wisten: dit gaan we niet in één keer halen. Wat me het meest bijbleef van deze dag, was de stilte. We reden ruim anderhalf uur zonder ook maar één andere auto tegen te komen. Geen dorpjes, geen tankstations. Alleen wij, de weg en een landschap dat maar door leek te gaan. Dit is iets wat je moet ervaren om te begrijpen. Namibië is leeg, maar niet leeg op een saaie manier. Leeg op een manier die je laat voelen hoe klein je eigenlijk bent.

Een ontmoeting die blijft hangen

De eerste mensen die we tegenkwamen, was meteen een gezin in nood. Hun band was kapot, volledig doorboord door een doorn. Hun huifkar werd nog net voortgetrokken door ezels. De vader zag er uitgeput uit. We gaven wat eten en water, het enige wat we op dat moment konden doen.

Hij vroeg of we zijn zoon mee konden nemen om hulp te halen. En dat moment… dat blijft (nog steeds) hangen. We konden het niet doen. Geen ruimte in de auto en eerlijk gezegd ook niet toegestaan vanuit de verhuur. Maar het gevoel dat je iemand achterlaat, wetende dat ze hulp nodig hebben… dat is moeilijk te beschrijven. Niet alleen de mooie momenten, maar ook de situaties waarin je je machteloos voelt.

Slapen bij een boer: misschien wel de mooiste campsite van de reis

Aan het einde van die dag kwamen we aan bij een zeer afgelegen boerderij. De campsite lag op een heuvel, met uitzicht over de uitgestrekte vlaktes. De boer kwam langs met heerlijk versgebakken brood, deze plek was zo gastvrij.

En daar zaten we dan. Bij een houtvuurtje. Met die typische rokerige geur. Volledig afgezonderd van de wereld.

Tip! Juist die kleine, onbekende campsites maken je reis uniek. Durf daarvoor van de gebaande paden af te wijken.

Extreme contrasten: van hitte naar kou

Die nacht sliepen we onder een heldere hemel. De volgende ochtend werden we wakker bij… 5 graden. Dat is iets waar je rekening mee moet houden in Namibië. Overdag heet, ’s nachts verrassend koud. Laagjes zijn geen overbodige luxe.

Fish River Canyon: groter dan je je kunt voorstellen

Onze volgende bestemming: Fish River Canyon. De tweede grootste canyon ter wereld en eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik kon verwachten. Tot we daar stonden.

• 160 kilometer lang
• Tot 550 meter diep
• En zo groot dat je ogen het bijna niet kunnen bevatten

Ais-Ais: leven in de hitte

We verbleven bij Ais-Ais, midden in de canyon. De faciliteiten waren verrassend luxe:

• Hot springs van 65 graden
• Verwarmd zwembad
• Spa

Maar laat je niet misleiden, het is hier echt extreem heet. We probeerden een wandeling te maken in de ochtend, maar zelfs om 9 uur was het bijna niet te doen. Zweten, puffen, omkeren. En dus eindigden we… in de spa. Soms moet je gewoon toegeven aan de omstandigheden.

Alsof de omgeving nog niet bijzonder genoeg was, werden we ook nog omringd door apen (bavianen). Niet de schattigste types, maar eerder brutale, nieuwsgierige beesten die alles proberen te pakken wat los en vast zit. Tip! Laat geen eten slingeren.

De canyon van boven bekijken

Na ons verblijf reden we naar de viewpoints bovenaan de canyon. En dat gaf een compleet ander perspectief. Waar je beneden middenin zit, zie je hier pas echt hoe immens groot het is. De lijnen, de diepte, de leegte. Het is één van die plekken waar foto’s het gewoon niet goed vastleggen.

Terug naar het noorden: nog niet klaar om af te sluiten

Na het zuiden van Namibië reden we weer richting het noorden. En ergens voelde dat gek. Alsof we langzaam afscheid aan het nemen waren van een land waar we nog helemaal niet klaar mee waren.

Tegelijkertijd hadden we iets wat we eerder niet hadden: tijd. Door eerdere aanpassingen in onze route hadden we ineens wat speling. En dat gaf ruimte om nog één keer iets toe te voegen aan onze reis.

Laatste dagen: rust, comfort en reflectie

In Mariental namen we bewust wat rust. Zwembad, goed eten, even opladen.

Daarna trokken we nog richting het noorden voor onze laatste dagen. We probeerden nog een luipaard te spotten, maar niet alles lukt zoals gepland.

In plaats daarvan kozen we voor comfort in Otjiwarongo. Even geen daktent, maar een appartement en uitzicht op giraffen.

Waterberg Plateau: een laatste hoogtepunt

Onze laatste echte activiteit was het beklimmen van Waterberg Plateau. Tijdens de klim sloeg het weer om. Regen, na weken droogte. Voor ons bijzonder. Voor de omgeving nog meer.

Het voelde als een passend einde, maar nog maar het begin van onze totale wereldreis. Hierna vervolgen we onze route via Johannesburg & Dubai richting… Nepal!