55 dagen Zuidoost-Azië – Dalat, Mui Ne en HCM

Jeetje wat een lange rit, dat is wat ik mij nog goed herinner van de reis. Ongeveer 2 weken geleden stapte ik in de bus vanaf Hoi An naar Dalat. Uiteraard eerst bijna 2 uur moeten wachten, het begint te wennen. Al denk ik niet dat het mijn frustraties over de NS zal veranderen. Maar goed ik heb even wat op te biechten.. valium is de schuldige. Kan je dus overal kopen om in ieder geval wat te kunnen slapen tijdens de rit. Sorry pap en mam!

Oja nog een goede actie al zeg ik het zelf; mijn tas op slot doen met een hangslotje om er vervolgens bij de overstap achter te komen dat ik mijn sleuteltje kwijt ben. Sta ik dan in Nha Trang tussen de Russen terwijl ik een oplossing probeer te bedenken voor dit probleem. Aangezien mijn buskaartje in die tas zit. Ik doe het bijna in mijn broek en dat is achteraf maar goed ook, want tijdens mijn toiletbezoek komt het sleuteltje tevoorschijn.

IMG_20150724_160514IMG_20150726_185822

Na 18 uur kom ik in Dalat aan waar het een stuk koeler is, heerlijk! Ik ben nogal gaar en doe het rustig aan. ’s Avonds eten we met iedereen van het hostel op de grond een heerlijke huisgemaakte Vietnamese maaltijd. De volgende ochtend sta ik vroeg op voor een avontuurtje waar ik behoorlijk zenuwachtig voor ben en néé dit is geen gebruikelijk avontuurtje ;). Ik ga canyoningen. Wat? Ja dat dacht ik ook toen ik het voor het eerst hoorde. Maar dat is dus eigenlijk gewoon abseilen in watervallen. Nou ja gewoon ook weer niet helemaal als je bedenkt dat ik hoogtevrees heb. Al moet ik zeggen dat het steeds beter gaat, maar skydiven sla ik voorlopig nog even over. Maar ik heb deze afdalingen allemaal gedaan en het was fan-tas-tisch! De hoogte viel me mee (lees: niet naar beneden kijken) maar dat water was heftig.. best logisch als je in een waterval gaat abseilen. Ik had alles uiteraard heel goed onder controle (NOT) en ging bij de laatste waterval behoorlijk af. Hang je dan aan een touw met je lenzen ergens in je oogkas waar ze niet horen op een van de mooiere plekken op aarde. Maar het is allemaal goedgekomen, ik leef nog.

IMG_20150724_202649

Vanuit Dalat reis ik de volgende dag naar Mui Ne en zie een bekend gezicht in de bus. In Hoi An waren namelijk veel mensen uit Leiden en dit is er een van alleen kennen we elkaar nog niet. Tijdens de stop loop ik op hen af, het duurt even voor het kwartje valt en hij door heeft wie ik nou ook alweer was. Super chille gasten in eerste instantie en later blijkt dit ook op lange termijn. Diezelfde avond nog gaan we met elkaar eten en stappen, omdat het te laat is om nog een tour te doen. Na 12en belandden we in de dragon bar, de lokale bar van dit plaatsje. Heerlijke tent die voor de helft gevuld is met locals en de andere helft met toeristen. De alcohol vloeit rijkelijk en 2 jongens die ik in Hoi An heb leren kennen sluiten ook aan, top avondje! De volgende dag ga ik met een lichtelijke kater samen met Casper en Marc de tour doen. Heel energiek zijn we niet, totdat we mogen quad rijd in de hoge zandduinen. Fucking geniaal om met zo een gammel voertuig, die niet meer echt vergelijkbaar is met een normale quad, te racen in zo een mooie omgeving. Helaas gaan de 20 minuten snel voorbij. Die avond belandden we weer in de dragon bar en hoef ik jullie denk geen verdere uitleg meer te geven.

IMG_20150727_164718

De volgende dag reizen we met zijn drieën af naar HCM, dé hoofdstad van Vietnam. Als we de stad in rijden merk ik gelijk dat ik dit een fijnere stad vind dan Hanoi. Moderner, schoner en minder chaotisch, al moet ik zeggen dat het op sommige drukke punten net Bangkok is. Het hoogtepunt van HCM zijn toch wel de cu chi tunnels, die overigens 2 uur rijden van de stad liggen. Valt dat even tegen als je denkt een excursie te pakken waarbij je denkt hooguit een halfuurtje te moeten rijden. Als je ooit naar Vietnam gaat moet je dit zeker doen, heel indrukwekkende excursie over de oorlog. Je kan ook schieten als je daar behoefte aan hebt, maar dat heb ik maar even aan die gasten overgelaten. Voelde nogal dubbel om in een oorlogsgebied te gaan staan knallen, maar voor mannen is dat een droom natuurlijk (dat schieten dan). Wel ben ik in de tunnels geweest die de Vietnamesen toendertijd gebruikte om te overleven, vluchten en ontsnappen. Voor toeristen is het mogelijk om 150 meter door deze super smalle en lage tunnel te kruipen. En again, I did it! Moet er natuurlijk wel even bij vertellen dat ik er als een wandelende waterval uitkwam en ik mijn shirtje zo ongeveer kon uitknijpen.

wpid-received_994158743948526.jpeg

Mijn laatste herinnering aan HCM is een blaasontsteking. Dit keer was ik er op tijd bij en belandde ik niet in het ziekenhuis, maar kreeg ik gewoon een kuurtje. De laatste keer dat ik een blaasontsteking had, aangezien ik meestal goed kan onderdrukken, was 2 jaar geleden in Thailand. Laten we het er dus maar op houden dat het een Azië kwaaltje is. Dit keer had ik overigens een soort smurfenplas van de antibiotica, dat wilde ik graag even delen.

IMG_20150728_162905     wpid-img_20150728_170501.jpg

Ik ben nu inmiddels in Cambodja en ben in de tussentijd ook nog naar Phu Quoc geweest, maar daar vertel ik later over. Doei lieve mensen en de meeste tot over 3 weken!

Een gedachte over “55 dagen Zuidoost-Azië – Dalat, Mui Ne en HCM

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s