Een bestemming met indrukwekkende bergtoppen, warme ontmoetingen en persoonlijke ontdekkingen
Na weken van stof, safari’s en eindeloze wegen in Namibië voelde Nepal als een compleet andere wereld. Maar voordat we daar aankwamen, maakten we eerst nog twee tussenstops die eigenlijk nooit hoog op mijn lijstje hadden gestaan: Johannesburg en Dubai. Vanaf dat moment noemen we dit de ‘in between stops’, terwijl ik dit (opnieuw) schrijf besef ik me dat het eigenlijk een luxe probleem is. Je komt ergens terecht omdat het op de route ligt, ook dat hoort bij wereldreizen en juist dan word je soms verrast.
Johannesburg: een stad vol contrasten
Na Namibië landden we in Johannesburg. Niet om de stad uitgebreid te ontdekken, maar vooral om even op adem te komen. Mijn buikklachten speelden nog steeds op en ik merkte dat mijn energie beperkt was. Waar ik normaal gesproken overal op af wil, had ik nu vooral behoefte aan rust. We verbleven in Maboneng, een creatieve wijk vol street art, koffietentjes en kleine ondernemers. Een groot contrast met het beeld dat veel mensen van Johannesburg hebben. De eerste avond waren we behoorlijk op onze hoede. Iedereen lijkt je immers te waarschuwen voor deze stad, maar zoals zo vaak bleek de werkelijkheid genuanceerder.
Tijdens een streetart tour leerden we niet alleen de wijk kennen, maar ook een stuk geschiedenis van de stad. Diezelfde avond eindigden we dankzij een tip van onze gids in een jazzclub. Goed eten, live muziek, een fijne sfeer en zelfs nog een dansje. Een onverwacht hoogtepunt en zeker een aanrader, zo’n spontane wending.
Het meeste indruk maakte uiteindelijk het Apartheid Museum. De verhalen over segregatie, onderdrukking en ongelijkheid lieten me niet los. Officieel behoort apartheid tot het verleden, maar tijdens ons verblijf voelde het alsof de littekens nog altijd zichtbaar zijn. Niet alleen in gebouwen of wijken, maar ook in de verhoudingen tussen mensen. Helaas zijn de gevolgen van apartheid nog altijd voelbaar en is gelijkheid, ondanks het officiële einde van het apartheidsregime, niet vanzelfsprekend.
Dubai: een bijzondere wereld
Van Johannesburg vlogen we door naar Dubai. Een bestemming die voor ons vooral praktisch was. We hadden een lange overstap en besloten er een nacht van te maken. Bovendien woonde een vriend van Jens tijdelijk in de stad, waardoor we een inkijkje kregen in het dagelijkse leven achter de glimmende gevels.
Dubai voelde voor mij als een soort parallel universum. Gigantische wolkenkrabbers, luxe auto’s, enorme winkelcentra en een stad die tot in perfectie georganiseerd lijkt. Indrukwekkend? Absoluut. Maar tegelijkertijd voelde het ook wat onwerkelijk.
Door de verhalen van diezelfde vriend, waar we mee op pad gingen, kregen we een andere kijk op de stad. Een plek waar afkomst en nationaliteit een grote rol spelen in de kansen die je krijgt. Waar sommige mensen in luxe leven, terwijl anderen onder heel andere omstandigheden werken om die luxe mogelijk te maken.
Na een dag sightseeing, een heerlijke Libanese lunch en een bezoek aan de souks hadden we het gevoel dat we genoeg hadden gezien. Onze nieuwsgierigheid ging naar wat er hierna kwam… Nepal.
Eerste indruk: Nepal voelt anders
Al tijdens de landing voelde Nepal anders, die overigens niet heel voorspoedig verliep maar dat terzijde. Vanuit het vliegtuig zagen we duizenden lichtjes verspreid over de heuvels rondom Kathmandu. Alsof iemand sterren over het landschap had uitgestrooid. Op het vliegveld werd meteen duidelijk dat Nepal zich in een andere fase van ontwikkeling bevindt dan veel landen die we eerder bezochten. Maar wat direct opviel, was de openheid van de mensen. Dit voelde voor mij toch een beetje als thuiskomen, thuiskomen in het liefdevolle Zuid(oost)-Azië. Waar je ook komt, contact leggen voelt vanzelfsprekend. Nepalezen zijn nieuwsgierig, vriendelijk en gastvrij.
De ontwikkeling van Nepal merkten we ook onderweg. De route van Kathmandu naar Pokhara is hemelsbreed misschien niet zo indrukwekkend, maar over de weg ben je al snel tien uur onderweg voor zo’n 200 kilometer. Onderweg zagen we op meerdere plekken aardverschuivingen, wegwerkzaamheden en beschadigde wegen. In dit bergachtige gebied zijn landslides geen uitzondering. De gevolgen van het zware natuurgeweld kunnen enorm zijn, zoals ook bleek uit de overstromingen van onlangs in Nepal en Tibet. Die vonden plaats na onze reis, maar laten zien hoe kwetsbaar de infrastructuur en de gemeenschappen in deze regio zijn. Deze ramp raakte me diep, omdat je je toch meer verbonden voelt met een land als je er geweest bent en er mensen ‘kent’. Gelukkig zijn zij niet getroffen, maar helaas heel veel anderen wel.
Mardi Himal: de mooiste hike die ik ooit maakte
Als er één reden is waarom veel reizigers naar Nepal komen, dan zijn het de Himalaya. Voor ons werd dat de Mardi Himal Trek. Vier dagen lang liepen we door jungle, bossen en uiteindelijk boven de boomgrens richting de besneeuwde bergtoppen. Wat ik vooraf onderschatte, was hoe zwaar het zou zijn. Ik sport thuis meerdere keren per week, maar na weken in de auto in Namibië én anderhalve week buikklachten voelde mijn conditie toch minder sterk dan gedacht. Toch was iedere stap de moeite waard.
De eerste dagen liepen we door groene bossen waar het bijna onmogelijk leek dat hier ergens de Himalaya achter verscholen lag. Tot het landschap langzaam veranderde. De bomen verdwenen, de uitzichten werden groter en de lucht ijler. Op dag drie besloten we iets anders te doen dan gepland. In plaats van vroeg te stoppen bij een hoger gelegen kamp stelden we voor om direct door te lopen naar het hoogste punt. We wilden profiteren van het heldere weer.
Het was afzien. Kortademigheid. Vermoeidheid. De eerste tekenen van hoogteziekte. Maar toen we uiteindelijk op 4.200 meter hoogte stonden, was alles dat waard. Gigantische bergtoppen omringden ons. De wolken lagen onder ons. De lucht was strakblauw. Ik weet nog dat ik daar stond en dacht ‘Dit is dus waarom mensen naar Nepal komen.’
Pokhara: even op adem komen
Na de trekking streken we neer in Pokhara, een fijne plek aan het Phewa meer en voor veel reizigers de uitvalsbasis voor activiteiten in de omgeving. Hier deden we het wat rustiger aan. Voordat ik aan mijn retraite begon, gingen we nog samen paragliden. Voor mij was het de tweede keer, maar het blijft bijzonder om zo hoog boven het landschap te zweven.
Spiritualiteit en vertragen
Wat Nepal voor mij bijzonder maakte, waren niet alleen de bergen. Het was ook de spiritualiteit. Tijdens ons verblijf in Pokhara volgde ik een vierdaagse yoga- en meditatieretraite. Voor het eerst nam ik echt de tijd om stil te staan. Om minder te doen, minder te moeten en vooral bij mezelf naar binnen te keren. En juist dat bleek verrassend moeilijk, maar ook waardevol.
De combinatie van yoga, meditatie, lezen en schrijven voelde als een reset na alle indrukken van de eerste maanden van onze wereldreis. Nepal is een van de weinige landen waar zulke ervaringen heel toegankelijk zijn. Of je nu geïnteresseerd bent in yoga, meditatie of retraites: je vindt hier overal mogelijkheden. Geen luxe, maar echt terug naar de basis.
Bandipur: een oase van rust
Na de trekking waren we toe aan rust. Die vonden we in Bandipur, een klein bergdorp dat voor veel reizigers slechts een tussenstop is. Voor ons werd het een must stop van Nepal. De reis ernaartoe was al een avontuur op zich. Van een overvolle minibus naar een lokale jeepchauffeur die onderweg nog even stopte bij zijn ouderlijk huis, zodat we zijn familie konden ontmoeten onder het genot van een kop thee.
Eenmaal aangekomen voelde Bandipur als een oase. Geen chaos, geen getoeter, geen drukte… kortom een groot contrast met het chaotische Kathmandu. Alleen rustige straatjes, authentieke gebouwen en ontzettend veel honden. Voor hondenliefhebbers zoals wij was dat een feest.
Tijdens een wandeling naar een grot werden we zelfs vergezeld door twee honden die spontaan besloten onze gidsen te worden. Toen één van hen ons uiteindelijk tot diep in de grot volgde, kon je me echt wegdragen.
Het moment waarop ik ‘alleen’ verder moest
Na onze tijd in Bandipur keerden we terug naar Kathmandu. We hadden nog ruim twee weken in Nepal en ik keek uit naar wat er nog zou komen. Toen we terugkwamen in Kathmandu, stond Jens zijn Vipassana-retraite voor de deur en tegelijkertijd merkte ik dat ik een beetje zoekende was. Maar ik gunde hem die ervaring enorm en was hoopvol.
Normaal gesproken kan ik me prima vermaken in mijn eentje. Ik vind het heerlijk om mijn eigen plan te trekken, nieuwe plekken te ontdekken en tijd voor mezelf te hebben. Maar deze keer voelde het anders. Mijn fysieke gesteldheid was nog steeds niet optimaal door de aanhoudende / terugkerende buikklachten en ook mentaal merkte ik dat de rek er een beetje uit was.
Ik had vooraf bedacht om in Nepal vrijwilligerswerk te gaan doen. Iets teruggeven aan het land dat ons zoveel moois had gebracht, leek me een waardevolle invulling van de resterende tijd. Helaas liepen die plannen op niets uit. En Kathmandu? Die stad had ik inmiddels wel uitgespeeld. Ik voelde steeds sterker dat ik klaar was om verder te reizen. Maar even naar een andere plek vertrekken bleek niet zo eenvoudig. Door de beperkte infrastructuur ben je al snel een volledige reisdag kwijt om ergens anders te komen en dat zag ik niet echt zitten.
Daar zat ik dan. Met alle vrijheid van de wereld, maar tegelijkertijd het gevoel even vast te zitten.
Dat vond ik misschien nog wel het lastigste aan dit stuk van de reis. Je kunt op de mooiste plekken ter wereld zijn en toch niet lekker in je vel zitten. En dat mag er ook zijn. Achteraf vind ik het belangrijk om juist ook deze kant van het reizen te delen. Want een wereldreis is niet zes maanden lang alleen maar genieten, avontuur en vrijheid.
Waarom Nepal me bijblijft
Als ik terugkijk op Nepal, zie ik veel meer dan alleen de prachtige bergtoppen, de bijzondere trekkingen en de spirituele ervaringen.
Ik herinner me de vriendelijkheid van de mensen, de heerlijke momo’s, de rust in Bandipur en het euforische gevoel op 4.200 meter hoogte. Maar ook de momenten waarop ik mezelf een beetje kwijtraakte, de lichamelijke ongemakken en het gevoel dat ik even niet wist wat ik met mezelf aan moest.
Misschien is dat juist wat deze bestemming zo bijzonder maakte. Nepal liet me niet alleen verwonderen, maar confronteerde me ook met mezelf.
Je hoeft niet iedere dag van een wereldreis op een roze wolk te zitten om te beseffen hoe bijzonder het is dat je dit mag meemaken.
Namaste Nepal 🙏
In de volgende blog neem ik je mee naar onze volgende bestemming: Sulawesi, Indonesië. Een bestemming waar we allebei direct enthousiast van werden en waar opnieuw een heel ander avontuur op ons wachtte.